A l’apròchi de las eleccions municipalas de 2026, lo païsatge politic montpelhierenc coneis una novèla zòna de turbuléncias. La lista menada per Jean-Louis Roumégas, censada incarnar una alternativa ecologista autonòma, es estada fragilisada per una seria de partences retentissentas. Entre elas, la de Julia Mignacca, figura locala de l’ecologia politica, marca un tornant revelator de tensions mai prigondas al sen de l'esquèrra montpelhierenca.

Una demission que fa esclatar las linhas

Lo 26 de genièr de 2026, Julia Mignacca anóncia sa partença dels Ecologistas (Les Écologistes), tant al nivèl local coma nacional, e mai son retrait de la lista del Printemps montpelliérain condusida per Jean-Louis Roumégas. Dins un messatge public, evòca un desacòrdi politic prigond amb l'estrategia actuala del partit.

En causa : una linha que jutja tròp fosc, e mai contradictòria, notadament sus las alianças. Critica un raprochament assumit amb lo Partit Socialista e l’abandon d’una estrategia de recampament mai larg a esquèrra, en particular amb La França Insomesa (La France Insoumise). Per ela, aquela orientacion aluncha l’ecologia politica de sos fondaments socials e de sa capacitat a respondre a las urgéncias climaticas e socialas.

Aquela partença constituís pas un cas isolat.

Una dinamica de partences en cadena

Dins los jorns que seguisson, mantunes militants e candidats quitan a lor torn la lista de Jean-Louis Roumégas. Entre eles, Kévin Hoareau, figura de Génération·s a Montpelhièr, e mai d’autres membres implicats dins la construccion del Printemps montpelliérain. Totes denóncian un foncionament jutjat tròp vertical, un manca de clartat estrategica e una linha politica venguda illegibla.

Aquelas partences meton en lutz una fractura ja perceptibla dempuèi mantunes meses : la entre una ecologia institucionala cercant a s’inscriure dins una logica d’aliança centrada sul Partit Socialista, e una ecologia mai ancrada a esquèrra, cercant una ruptura amb las politicas urbanas jutjadas inegalitàrias.

Una recomposicion a l'entorn de La França Insomesa

Dins la triada, Julia Mignacca rejonh la lista condusida per la deputada insomesa Nathalie Oziol. I retròba mantuna figura eissida de Génération·s e d’autres collectius d’esquèrra. Aquela recomposicion tradusís una volontat de construire un pòl clarament posicionat a esquèrra, assumissent una critica del bilanç municipal e de las politicas metropolitanas menadas dempuèi mantunes mandats.

Aquel raliament dona un novèl alen a la lista insomesa, que se presenta d'ara enlà coma lo principal pòl d’oposicion a la majoritat sortenta menada per Michaël Delafosse. Accentuís tanben l’isolament de la candidatura Roumégas, que son estrategia d’autonomia apareis de mai en mai fragila.

Una crisi revelatritz de las tensions de l'esquèrra montpelhierenca

Al delà de las personas, aquela sequéncia politica revèla de tensions estructuralas. La question centrala demòra la de l'estrategia electorala, mas tanben del projècte de territòri.

Darrièr los desacòrdis intèrnes se dessenhan doas visions :

• d’un costat, un apròchi institucional, misant sus la gestion metropolitana e los compromeses politics ;
• de l’autre, una lectura mai critica dels efèctes de la metropolizacion, acusada de renforçar las inegalitats territorialas, d’accelerar la gentrificacion e d’alimentar un sentiment de desclassament dins los quartièrs populars e las comunas perifericas.

Aquela fractura fa resson als debats mai largs sus la pujada de l’abstencion e de l’extrèma drecha dins los territòris relegats, ont lo sentiment d’abandon e de despossession politica progrèssa.

Una campanha jos tension

A mens de dos meses de l'escrutinh, aquelas recomposicions aflaquisson clarament la legibilitat de l’ofèrta ecologista tradicionala e renforçan la polarizacion del debat politic local. L'esquèrra montpelhierenca se retròba fragmentada entre mantun pòl, al risc de daissar lo camp liure a la majoritat sortenta o a una recomposicion mai drechièra.

Pels electors, l’enjòc depassa d'ara enlà las querèlas partisanas : s’agís de saber qual projècte pòt realament respondre als efèctes socials de la metropolizacion, a la crisi del lòtjanent, a la relegacion de certans quartièrs e a la desfisança democratica creissenta.

Dins aquel contèxte, la sequéncia dobèrta per la partença de Julia Mignacca apareis coma un simptòma mai larg : lo d’una esquèrra locala en quèsta de coeréncia politica, a un moment ont las fracturas socialas e territorialas son pas jamai estadas tan visiblas.